درحال بارگذاری ...

درمان طبی لیومیومای رحمی

uterine-lumia-therapy-1200x1200.jpg

 

درمان طبی لیومیومای رحمی

 

قبل از مطالعه این مطلب بهتر است بخوانید : علایم فرضی حاملگی ، علایم احتمالی حاملگی ، علایم قطعی حاملگی

همچنین در سایت دکتر زنان بخوانید : تعیین تاریخ تقریبی زایمان و بررسی مشکلات شایع دوران حاملگی

یک سوم بیمارانی که لیومیومای علامت دار دارند ، دچار خونریزی غیر طبیعی رحم می شوند . لیومیوما ممکن است با افزایش شدید خونریزی قاعدگی همراه باشد ( منوراژی ) ، ممکن است سبب طولانی شدن خونریزی قاعدگی شود ( متروراژی ) و یا ممکن است با خونریزی شدید و طولانی مشخص شود ( منومتروراژی ) .

در هر سه نوع لیومیوما ، یعنی نوع زیر مخاطی ، داخل میومتری و زیر سروزی ممکن است خونریزی رخ دهد ، ولی این عارضه در نوع زیر مخاطی بیشتر و شدیدتر است .

در نوع زیر مخاطی ، علاوه بر خونریزی شدید در زمان قاعدگی ، در فواصل عادت ماهیانه نیز ممکن است به علت نکروز و زخم خونریزی بروز کند .

در بیمارانی که میوم زیر مخاطی پایه دار دارند ، علاوه بر متروراژی ، ترشح خونی مداوم نیز ممکن است در تمام دوره قاعدگی وجود داشته باشد .

میوم داخل میومتری ( اینترامورال ) ممکن است به داخل حفره آندومتر برجسته شود . انواع داخل میومتری که نزدیک سطح سروز قرار دارند و نوع زیر سروزی پایه دار ، منجر به خونریزی غیر طبیعی نمی شوند .

در این موارد ، در صورت برخورد با خونریزی غیر طبیعی باید به دنبال سایر علل خونریزی بود .
 چگونه میومای رحمی سبب خونریزی غیر طبیعی می شود ؟

طبق بررسی سگال و همکاران ، به طور طبیعی سطح حفره آندومتر 15 سانتی متر مربع است ، ولی در صورت وجود لیومیومای رحمی ممکن است به 200 سانتی متر مربع یا بیشتر نیز برسد .

این گروه مشاهده کرده اند که میزان خونریزی با سطح آندومتر رابطه مستقیم دارد .

 

درمان طبی لیومیومای رحمی
درمان طبی لیومیومای رحمی

 

 

علل دیگری که در افزایش خونریزی قاعدگی موثر است عبارتند از :

 

1- هیپراستروژنی موضعی در نواحی مجاور میومای زیر مخاطی .

2- در سطح میومای بزرگ زیر مخاطی ممکن است آندومتر نازک و زخمی و منجر به خونریزی غیر طبیعی شود .

3- اثر دیگر لیومیوما جلوگیری از انقباضات رحم و شریان های اسپیرال در ناحیه بازال آندومتر است .

4- برخی پیشنهاد کرده اند که عدم تخمک گذاری و خونریزی غیر عضوی در افراد مبتلا به لیومیوما بیشتر است .

5- اولین بار در سال 1913 جریان خون رحمی در لیومیوما توسط سامپسون بررسی شد .

لیومیوما ممکن است سبب انسداد و فشردگی وریدها در میومتر و آندومتر شود . ترومبوز و نکروز این مجاری وریدی در آندومتر سبب خونریزی شدید می شود .

فاکتورهای رحمی نقش بیشتری در ایجاد خونریزی در لیومیوما دارند پروستانوئیدها تاثیر کمتری دارند ، به همین دلیل این خونریزی ها با ایبوبروفن و داروهای مشابه کاهش قابل توجه نمی کند .

در بیماران یائسه که با خونریزی رحمی مراجعه می کنند و لیومیومای رحمی نیز دارد ، در بیشتر موارد فاکتورهای دیگر از جمله ضایعات سرویکس و رحم ، آتروفی واژن یا مصرف هورمون خارجی عامل خونریزی است و معمولاً لیومیوما یافته اتفاقی است .

البته ممکن است لیومیوما اولین بار ، بعد از منوپوز سبب ایجاد خونریزی شود . علت این امر ممکن است مهاجرت لیومیوما از قسمت اینترامورال به ناحیه ساب موکوس باشد.

میومتر بعد از منوپوز بر اثر آتروفی نازک می شود ، ولی میزان آتروفی در لیومیوما کمتر از میومتر طبیعی است .

بنابراین ، امکان دارد که لیومیومایی که قبل از منوپوز در داخل میومتر بوده به قسمت زیر مخاطی رانده شود و بر اثر زخمی شدن دچار خونریزی شود .

 

 

رشد لیومیوما بعد از یائسگی ممکن است نمودار تغییر بدخیمی باشد ، به خصوص در مواردی که منجر به خونریزی غیر طبیعی شده باشد .

به هر حال ، بزرگ شدن لیومیوما بعد از یائسگی جدی است و احتمال تغییر سارکومی باید در نظر باشد .

در بیماری که همراه لیومیوما خونریزی شدید دارد ، باید به فکر لیومیومای زیر مخاطی بود . مسئله ای که باید مورد توجه قرار گیرد این است که میومای ساب موکوس ممکن است تغییری در اندازه رحم ایجاد نکند و از نظر کلینیکی قابل تشخیص نباشد .

در ضمن ، کورتاژ تشخیصی وجود نامنظمی در سطح آندومتر به نفع وجود میومای زیر مخاطی است . تشخیص  لیومیومای زیر مخاطی با هیستروسالپنگوگرافی ، سونوگرافی از راه واژن یا شکم ، سونوهیستروگرافی ، MRI یا هیستروسکوپی داده می شود .

 

درمان طبی  میوما

تاکنون درمان دارویی که سبب بهبود دائمی  لیومیومای رحمی شود ، یافت نشده است . داروهایی که برای درمان  لیومیوما به کار می رود تنها سبب تسکین موقت علایم بیمار می شود .

با توجه به پاسخگویی  لیومیوما به هورمون های متعددی در درمان مورد استفاده قرار گرفته است . بررسی ها نشان می دهد که دانازول و پروژسترون جایی در درمان  لیومیوما ندارند .

RU486 و آگونیست GnRH از داروهایی هستند که برای بهبود موقت  لیومیوما به کار می روند .

RU486 : داروی آنتی پروژسترون با نام میفپریستون ( RU486 ) برای درمان  لیومیوما به کار رفته است .این دارو به مدت سه ماه تجویز شده و مقدار خونریزی را حدود 49 درصد کاهش می دهد .

RU486 واکنش ایمنی پروژسترون را به مقدار قابل توجه کاهش می دهد .

 

 

این پاسخگویی نمودار این است که داروی آنتی پروژسترون مستقیماً سبب کاهش اندازه تومور می شود . عوارض جانبی این دارو کم است و تغییری در تراکم استخوان ایجاد نمی کند .

برای اینکه اندازه تومور در حدود 50 درصد کاهش یابد ، این دارو باید به مقدار 25 میلی گرم روزانه ، مصرف شود . تجربیات بیشتری در این زمینه لازم است .

RU486 و آگونیست های گونادوتروپین ها سبب کاهش جریان خون رحم می شوند و ممکن است از این طریق سبب کاهش اندازه تومور شوند .

ژسترینون که از اتی نیل تستوسترون به طور صناعی ساخته می شود ، دارای اثرات آنتی استروژن و آنتی پروژسترون است و می تواند سبب کوچکتر شدن  لیومیومای رحمی شود .

مدت اثر این دارو 12-6 ماه ادامه دارد و اگر به صورت داخل واژن مصرف شود نتیجه بهتر خواهد بود . عوارض این دارو کم است .

در مورد مصرف آنالوگ های GnRH برای درمان  لیومیوما مطالعات زیادی شده است . این دسته داروها پاسخ دو مرحله ای دارند .

ابتدا افزایش موقتی در سطح گونادوتروپین ها رخ می دهد و در نتیجه استروئیدهای تخمدانی موقتاً افزایش می یابد . در مرحله دوم سرکوب گونادوتروپین ها و کاهش شدید ترشح استروئیدها رخ می دهد .

بعد از 3-1 هفته وضعیت هیپوگنادوتروپیک هیپوگونادال ایجاد می شود و تا پایان درمان ادامه می یابد . بعد از اتمام درمان علایم به سرعت بر می گردد .

مصرف آگونیست هایGnRH سبب یائسگی دارویی می شود . عوارض مهم این دارو عبارتند از : علایم کمبود شدید استروژن که شامل گرگرفتگی ، بی خوابی ، عدم ثبات خلقی ، سردرد ، خشکی واژن ، درد مفاصل و عضلات است .

 

6 ماه بعد از شروع درمان کاهش بافت ترابکولر استخوان ظاهر می شود که حتی بعد از قطع درمان نیز قسمتی از آن غیر قابل برگشت است .

فریدمن و همکاران او نشان داده اند که 6-3 ماه بعد از شروع درمان اندازه تومور 50 درصد کاهش می یابد و بیشترین کاهش در 13 هفته اول رخ می دهد .

پاسخ به درمان ارتباط منفی با سن ، قد ، وزن و اندازه تومور قبل از درمان و سطح استرادیول سرم دارد . ولی در اغلب موارد پاسخ درمانی قابل پیش بینی نیست .

فریدمن و همکاران نشان داده اند که قرص جلوگیری از بارداری با 35-30 میکروگرم استرادیول بدون اینکه تأثیری بر رشد  لیومیوما داشته باشد ، می تواند مقداری خونریزی را کاهش دهد .

در مواردی که خونریزی قاعدگی همراه با  لیومیوما شدید است ، مصرف آهن و آگونیست GnRHموثرتر از قرص جلوگیری است .

آگونیست های GnRH در دو سوم موارد منجر به آمنوره و در سایر موارد نیز سبب کاهش قابل توجه خونریزی می شوند و در صورت ادامه مصرف سبب درمان کم خونی و مانع از ترانسفوزیون خون به بیمار می شوند . برگشت عادت ماهانه 24-3 هفته بعد از اتمام درمان است .

البته دوره درمان نباید بیشتر از 6 ماه باشد ، چون سبب کاهش استخوان ترابکولر می شود . در مواردی که درمان طولانی تر لازم است ، باید درمان با استروژن را همراه با تجویز آگونیست های GnRH شروع کرد .

ترکیبات استروژنی بدون افزایش میزان خونریزی ، سبب کاهش عوارض استخوانی و برطرف شدن علایم بالینی ناشی از کمبود استروژن می شوند .

 

درمان با LNG – IUD

در  لیومای رحمی اگر اندازه رحم کوچکتر از 12 هفته باشد ، استفاده از این نوع IUD سبب کاهش اندازه رحم و کاهش قابل توجه خونریزی رحمی می شود و 40 درصد بیماران نیز دچار آمنوره می شوند . اگر  لیومیوما سبب تغییر شکل حفره شده باشد ، استفاده از IUD توصیه نمی شود .

 

آمبولوتراپی ( آمبولیزاسیون شریان رحمی )

آمبولوتراپی اولین بار در سال 1970 برای کنترل خونریزی ناشی از کانسر دستگاه ژنیتال مورد استفاده قرار گرفت . آمبولوتراپی در سال 1980 به طور موفقیت آمیزی در درمان خونریزی بعد از زایمان به کار رفت .

در ابتدا برای کاهش میزان خونریزی حین عمل لیومیومای رحمی یک روز قبل از جراحی بیمار تحت آمبولیزاسیون شریان رحمی قرار می گرفت .

امروزه یکی از روش های درمانی لیومیومای رحمی آمبولیزاسیون است که در 90-80 درصد سبب کاهش خونریزی و کوچک شدن ابعاد لیومیومای رحمی می شود . حداکثر کاهش توده در عرض 9-6 ماه بعد از آمبولیزاسیون رخ می دهد .

از عوارض زودرس آن تب و بی حالی است که احتمالاً در 14-10 روز اول رخ می دهد و با لکوسیتوز نیز همراه است .

این عارضه به نام سندرم پست آمبولیزاسیون نیز گفته می شود و در عرض 5-3 روز خود به خود بهبود می یابد .از عوارض زودرس دیگر می توان عفونت کشاله ران ، خونریزی یا هماتوم کشاله ران ، ضایعات کلیوی به علت اثر ماده حاجب یا ضایعات عروقی ناشی از ماده آنژیوگرافی را نام برد .

این عوارض به ندرت گزارش شده است و مجموعاً احتمال بروز عوارض جدی کمتر از 1 درصد است .

 

 

گزارش هایی مبنی بر کاهش باروری بر اثر ضایعات رحم یا تخمدان ها و نارسایی جفتی به علت کاهش جریان خون رحم یا پاره شدن رحم ضمن حاملگی به علت کاهش جریان خون رحم یا پاره شدن رحم ضمن حاملگی به علت ایجاد نکروز در لیومیوما وجود دارد .

موارد منع آمبولیزاسیون عبارتند از : حاملگی ، عفونت حاد لگن ، حساسیت به ماده آنژیوگرافی ، توده لگنی با علت ناشناخته ، تمایل به حاملگی بعدی و مالفورماسیون های شریانی وریدی .

 

دکتر زنان

متخصص زنان و زایمان و نازایی دکتر مژگان کریمی

برای مطرح کردن سوالات همین الان تماس بگیرید :

02122776295

09102410144

 

 

 

منبع : خونریزی های غیر طبیعی و غیر عضوی رحم

 


پاسخ دادن

آدرس ایمیل شما منتشر نمی شود. فیلدهای ضروری نشانه گذاری شده اند *


logo-white-footer

دكتر مژگان كريمي جراح و متخصص زنان و زايمان و نازايي داراي بورد تخصصي از دانشگاه تهران با نمره عالي در حال حاضر با كوله باري از تجربيات حرفه اي در حال انجام خدمات به هموطنان عزيزم ميباشم و خدارا شاكرم.

آدرس مطب :
تهران - پاسداران - بوستان نهم - روبروی پلی کلینیک لبافی نژاد - پلاک 135

شماره تماس :
02122776295
09102410144

آدرس بیمارستان نیکان :
تهران - اقدسیه - ابتدای بلوار ارتش - ورودی اراج - خیابان 22 بهمن - بیمارستان نیکان
روزهای کاری
چهارشنبه ها ساعت 18 تا 20
پنج شنبه ها ساعت 10 تا 12
شماره تماس :
29129

همچنین برای ویزیت در درمانگاه بیمارستان رسالت صبح های شنبه یک شنبه سه شنبه و چهارشنبه از ساعت 10 تا 12 میتوانید مراجعه کنید .

کلیه حقوق این قالب برای دکتر زنان محفوظ می باشد.