درحال بارگذاری ...



جدید ترین مطالب اختصاصی زنان و زایمان

vaginal-delivery-or-cesarean-section-in-patients-with-thrombocytopenic-isoamine-1200x1200.jpg
23/سپتامبر/2018

زایمان واژینال یا سزارین در بیماران مبتلا به ترومبوسیتوپنی ایزوایمون

پورپورا ترومبوسیتوپنی ایدیوپاتیک یا ایزوایمون یک اختلال اتوایمون هست که با تخریب پلاکت ها به واسطه آنتی بادی در سیستم رتیکولواندوتلیال مشخص می شود.

ITP حاد معمولاً خود به خود محدود شونده است و بیشتر در بچه ها اتفاق می افتد و در بیشتر مواقع به دنبال یک بیماری ویرال است.

فرم مزمن در زنان نسبت به مردان شایع تر است و شدت  شیوع سنی آن در دهه سوم زندگی است. ITP هر 2-1 مورد در هر هزار بارداری را درگیر می کنند.

 

پاتوفیزیولوژی

آنتی بادی ایجاد شده معمولاً از نوع IgG هستند و بر علیه گلیکو پروتئین های اختصاصی غشاء پلاکتی عمل می کند. کمپلکس آنتی ژن آنتی بادی توسط سیستم رتیکولواندوتلیال به خصوص طحال برداشته شده منجر به کاهش پلاکت های در گردش می شود.

مهار تولید پلاکت از مکاکاریوسیت ها نیز جزئی از بیماری است. وقتی میزان تخریب پلاکتی بیشتر از تولید پلاکت باشد منجر به ترومبوسیتوپنی نمی شود.

 

زایمان واژینال یا سزارین در بیماران مبتلا به ترومبوسیتوپنی ایزوایمون
زایمان واژینال یا سزارین در بیماران مبتلا به ترومبوسیتوپنی ایزوایمون

 

از آن جا که شمارش پلاکتی در گزارشات شمارش گلبول های خونی که در بارداری روتین است ذکر می شود و به علت این که طی بارداری چرخه گردشی پلاکت (turnover) افزایش می یابد بنابراین انسیدانس ترومبوسیتوپنی در بارداری افزایش می یابد.

بسیاری از موارد با ترومبوسیتوپنی خفیف که در اواخر بارداری مشخص هستنند ممکن است با ITP اشتباه شوند و در حالی که ترومبوسیتوپنی بارداری هستند.

در این اختلال خفیف بیشتر c3 کمپلمان فعال شده به پلاکت باند می شود تا آنتی بادی در این اختلال شمارش پلاکتی معمولاً بالای 70 هزار باقی می ماند و طی 2-1 هفته بعد از زایمان طبیعی می شود.

اغلب بیماران بدون سابقه قلبی ترومبوسیتوپنی  هستند و بدون علامت هستند. مگر اینکه در بارداری قبل دچار ترومبوسیتوپنی شده باشند.

خطر عود ترومبوسیتوپنی بارداری ناشناخته است و خطر آن برای ترومبوسیتوپنی نوزادی قابل چشم پوشی است. در حالی که تعداد زیادی از زنان با ITP سابقه علائمی مثل کبود شدگی، پتشی – اپی ستاکسی و خونریزی لثه دارند اما بعضی بدون علامت هستند.

خونریزی مادری که به ندرت اتفاق می افتد مگر اینکه پلاکت زیر 20 هزار برسد. به نظر نمی رسد بارداری روی انسیدانس آن و یا شدت آن تأثیری داشته باشد.

به هر حال ITP ممکن است اثر عمیق روی بارداری به صورت ترومبوسیتوپنی شدید که ممکن است فرد را در خطر خونریزی هم در قبل از زایمان و هم بعد از زایمان قرار دهد.

ITP ممکن است همچنین روی نوزاد اثر داشته باشد و نوزاد را در معرض خطر برای پیامدهای بد مثل خونریزی داخل مغزی و عوارض بد عصبی طولانی مدت قرار دهد.

آنتی بادی های ضد پلاکتی مادری که از نوع IGg هستند می توانند از جفت عبور کنند و به پلاکت های جنینی باند شوند و باعث القاء تخریب پلاکتی نوزاد شوند که نتیجه آن ترومبوسیتوپنی گذاری نوزادی است.

 

 

تقریباً 10% نوزادان احتمال دارد که پلاکت زیر 50 هزار داشته باشند و کمتر از 5% خطر این را دارند که پلاکت زیر 20هزار باشد شمارش پلاکت نوزادان کمتر از 50 هزار در میکرولیتر می تواند منجر به خونریزی های خفیف مثل ایکیموز – پورپورا و ملنا شود.

ندرتاً ترومبوسیتوپنی جنینی همراه با ITP می تواند منجر به خونریزی داخل مغزی بدون ارتباط با روش زایمان شود. عوارض خونریزی های شدید به نظر می رسد که کمتر از 3% باشد و میزان خونریزی داخلی مغزی تصور می شود کمتر از 1% باشد که بیشتر از خطر آن در نوزادان متولد شده از زنان بدون ITP است.

انسیدانس واقعی ترومبوسیتوپنی نوزادان و خونریزی مشخص نیست؛ چرا که مطالعه قوی در این زمینه وجود ندارد. ارتباط بین پلاکت مادر و جنین ضعیف است و متد غیرتهاجمی برای کشف و بررسی نوزادان در معرض خطر در حال حاضر وجود ندارد.

تصور می شود که در زنان با سابقه اسپلنکتومی پلاکت کمتر از میکرولیتر 50.000 در طی بارداری و سابقه یک نوزاد قبلی با ترومبوسیتوپنی خطر افزایش یافته ای برای ترومبوسیتوپنی جنین یا نوزادان دارند.

آنتی بادی های در جریان خون نیز خطر ترومبوسیتوپنی در جنین و نوزاد را افزایش می دهند. تجویز استروئید به مادران یا تجویز گاماگلوبین اثر درمانی قابل توجهی روی پلاکت جنینی ندارند.

 

تشخیص

ITP یک تشخیص است که با رد سایر علل مشخص می شود چرا که تست تشخیص مخصوص یا سمپتوم یا علامت پاتوگنومونیک برای این اختلال وجود ندارد. بررسی آن بارد سایر علل کاهش پلاکت در بارداری مثل:

1- سندرم HELLP

2- واکنش دارویی

3- اشتباه آزمایشگاه

4-لوپوس

5- سندرم آنتی فسفولیپید آنتی بادی مثل اختلالات لنفوپرولیفراتیو

6- عفونت HIV

7- هیپراسپلنیسم

8- انعقاد عروقی منتشر TTP

9- سندرم اورمیک همولتیک

10- ترومبوسیتوپنی مادرزادی

11- ترومبوسیتوپنی بارداری

 

کرایتریاهای تشخیص شامل:

1- شمارش گلبول قرمز نرمال به استثنای ترومبوسیتوپنی پابرجا با شمارش پلاکت کمتر از micro 100.000

2- اسمیر خون محیطی نشانه کاهش تعداد پلاکت ها یا وجود پلاکت های بزرگ باشد.

3- تست های انعقادی نرمال

4- عدم وجود اسپلنومگالی

5- عدم حضور سایر علل ترومبوسیتوپنی

6- آنتی بادی ضد پلاکت ممکن است قابل کشف باشد یا نباشد.

7- اسپیراسیون مغز استخوان (برای تشخیص ضروری نیست) نشان دهنده تعداد نرمال یا افزایش یافته شمارش مگاکاریوسیت هاست.

 

 

درمان قبل از زایمان

زنان باردار با سابقه ITP نیاز به ارزیابی سریال شمارش های پلاکتی دارند. چرا که این شمارش ها طی بارداری تغییرات بسیاری دارد.

در سه ماهه اول و دوم ماهانه چک شود. در سه ماهه سوم ابتدا هر دو هفته و سپس هر هفته تا زمان ترم چک شود. مشاوره با پزشکی که تجربه درمان ITP دارد پیشنهاد می شود.

زنان باردار با ITP و ترومبوسیتوپنی باید تشویق شوند که فعالیت هایشان را محدود کنند و از تروما و ضربه اجتناب کنند و از تمام مواردی  که روی پلاکت ها تأثیر گذار است مثل الکل، اسپیرین و همه داروهای مهارکننده پلاکت پرهیز نمایند. آنها باید از تزریق عضلانی اجتناب کنند و تب آنها با استامینوفن درمان شود.

هدف از درمان در بیماران باردار با ITP کاهش خطر عوارض خونریزی دهنده همراه با ترومبوسیتوپنی شدید است. علی رغم کاهش تعداد پلاکت ها، ولی عملکرد آنها نرمال است. بنابراین فقط یک شمارش پلاکتی طبیعی در این بیماران ضروری نیست.

توافق عمومی بر این است که تنها در صورتی که واضحاً تعداد پلاکت ها کمتر از 50 هزار تا باشد یا بیمار علامت دار باشه درمان مورد نیاز است.

به هر حال شمارش بالاتر 50 هزار تا ممکن است در زمان زایمان و بی حشی موضعی مورد نیاز باشد. مهم است که توجه داشته باشیم که درمان به خاطر وضعیت مادر اندیکاسیون دارد نه وضعیت جنین.

همان طور که ثابت نشده که این درمان خطر ترومبوسیتوپنی نوزادان و خونریزی بعدی را کم کند. درمان ابتدایی برای ITP دادن پردنیزولون با دوز kg/1mg و یک بار در روز است.

طی 7-3 روز بهبود روند افزایش پلاکت مشاهده می شود. حداکثر پاسخ در طی 3-2 هفته مشخص می شود. در صورت نیاز دوز می تواند افزایش داده شود.

زمانی که شمارش پلاکتی به سطح قابل قبولی رسید، دوز می تواند کاهش داده شود. 20-10% تا زمانی که پایین ترین دوز مورد نیاز برای حفظ پلاکت در سطح قابل قبول به دست آید.

IVIG (ایمونوگلوبین وریدی) ممکن است در بیمارانی که مقاوم به استروئید خوراکی هستند، شمارش پلاکتی کمتر از 10 هزار در میکرولیتر است، یا اگر پلاکت کمتر از 30 هزار در میکرولیتر است ولی بیمار علامت دار یا زایمان طی یک هفته محتمل است شروع شود.

طی 72-6 ساعت بعد از دادن ایمونوگلوبین وریدی پاسخ درمانی دیده می شود. اگر ایمونوگلوبین وریدی قرار است داده شود مشاور با یک پزشک آشنا با این درمان داده می شود.

در بیماران با ادامه مقاومت نسبت به افزایش پلاکت، استروئیدهای تزریقی داخل وریدی با دوز بالا (متیل پردنیزولون داده شود) همراه با ایمونوگلوبین تزریقی داخل وریدی با ازایتوپرین توصیه می شود.

در بالغین غیرباردار سایر روش های درمانی در صورت مقاومت به کورتیکواستروئید شامل ایمونوگلوبین آنتی RH در بیماران RH مثبت و آنتی بادی ضد 2-CD و RItoximab (یک نوع دارو) می باشد.

به هر حال درمانی که بیشتر گفته شده (آنتی RH) می تواند باعث القای همولیز در جنین RH مثبت کند و همین طور تجربه اندکی باریتوکسی مب در بارداری وجود دارد.

چرا که این دارو با لنفوسیتوپنی مقاوم B سل ها تا 6 ماه بعد از تولد در بعضی از شیرخواران که در معرض دارو بوده اند همراه است.

ریتوکسی مب طبق سازمان تجویز دارو و غذای آمریکا در بارداری جز گروه C است. اگر هیچ پاسخی به IVIG داده نشد اسپنلکتومی را باید در نظر داشت.

 

برداشتن طحال مکان اولیه تخریب پلاکتی و تولید آنتی بادی را حذف می کند. در بعضی از بیماران اسپلنکتومی با بهبود کامل ITP  همراه است. اما در آن دسته از بیماران که نسبت به درمان ایمونوگلوبین وریدی پاسخ نداده اند به نظر نمی رسد که کاملاً مؤثر باشد.

در حالی که اسپلنکتومی می تواند به صورت بی خطر در بارداران انجام شود، اما در صورت امکان بهتر است از این عمل طی بارداری به علت دسترسی تکنیکی مشکل و امکان تحریک زایمان زودرس اجتناب شود.

این عمل ممکن است اگر شمارش پلاکت کمتر از 10.000 در میکرولیتر باشد اجبارا انجام شود و همین طور برای بیمارانی که هم به درمان پردنیزولون همراه با ایمونوگلوبین وریدی پاسخ نداده اند.

مهم ترین زمان انجام اسپلنکتومی در سه ماهه دوم است. اگر  انجام آن در سه ماهه سوم ضروری باشد لازم است زایمان با سزارین و به دنبال آن انجام اسپلنکتومی را در نظر قرار داد.

علاوه بر واکسیناسیون بر علیه آنفلوانزا، زنان باردار با یک سابقه اسپلنکتومی باید بر علیه پنوموکوک مننگوکک و هموفیلوس آنفلوانزا واکسینه شوند.

تزریق پلاکت باید تنها به عنوان افزایش موقت پلاکت ها در خونریزی های شدیدی یا کمک به آماده سازی بیمار برای جراحی استفاده شود.

پلاکت های داده شده به مدت طولانی در بدن زنان با ITP زنده نمی مانند. داروهایی که برای درمان ITP در بیماران غیرباردار استفاده می شوند مثل کل شی سین، الکالوتیدی وینکا سیکلوفسفامید، دانازول و سایر عوامل بالقوه تراتوژنیک به علت اینکه می توانند اثرات سوء روی جنین داشته باشند باید اجتناب شوند.

 

زایمان واژینال یا سزارین در بیماران مبتلا به ترومبوسیتوپنی ایزوایمون
زایمان واژینال یا سزارین در بیماران مبتلا به ترومبوسیتوپنی ایزوایمون

 

درمان طی زایمان

مهم ترین دغدغه بالینی مربوط به ITP این واقعیت است که جنین و نوزاد ممکن است در خطر ایجاد ترومبوسیتوپنی و ایجاد عوارض از خونریزی شدید باشند.

خطر اندک است اما متأسفانه هیچ تستی که دقیقاً مشخص کند کدام جنین در خطر ترومبوسیتوپنی بیشتر است وجود ندارد.

در حال حاضر به دست آوردن شمارش پلاکتی جنین قبل از زایمان لازم نیست. نمونه گیری از بندناف قبل از زایمان (کوردوسنتز) با خطر 2-1% انجام سزارین اورژانسی ثانویه به عوارض ناشی از پروسیجر اولیه همراه است.

نمونه گیری از اسکالپ جنین طی زایمان صحیح نیست و از نظر تکنیکی مورد اختلاف است. زایمان واژینال کنترااندیکه نیست و تصور نمی شود که زایمان با سزارین این بیماران را از عوارض خونریزی جنینی مصون دارد. بنابراین درمان روتین مامائی برای زنان با ITP مناسب است.

ولی استفاده از الکترود در اسکالپ جنین و زایمان با واکیوم باید اجتناب شود. داروهای ضدپلاکتی مثل آنتی انفلاماتورهای غیراستروئیدی (NSAIDS) به این بیماران طی دوره بعد از زایمان نباید داده  شود.

شیر دادن مادر در زنان با سابقه ITP ایمن است. مشاوره با یک متخصص بیهوشی در بیماران ITP توصیه می شود. در زنان با پلاکت از 80 هزار در میکرولیتر که بررسی های انعقادی نرمال دارند انجام بی حسی ناحیه ای (اسیانیال یا اپیدورال) کلاً ایمن است.

خطر اپیدورال هماتوما همراه با بی حسی ناحیه ای در بیماران با شمارش پلاکتی بالای 100 هزار در میکرولیتر و عملکرد پلاکتی نرمال به صورت واضحی پایین است.

تا زمانی که شمارش پلاکتی زیر 50 تا 75 هزار نرسد خطر آن به صورت قابل توجهی تغییر نمی کند. خلاصه ای از مطالعات مشاهده ای انجام شده افزایش خطر عوارض خونریزی دهنده به دنبال بی حسی نوراکسیال با پلاکت بی 100-50 هزار در میکرولیتر را نشان نداده است.

به طورکلی از انجام این فرم از بی حسی در بیمارانی که پلاکت زیر 50 هزار دارند باید اجتناب شود چرا که باور بر این است که خطر هماتوما بیشتر از میزان قابل قبول است.

در نتیجه برای انجام آناستنزی ناحیه ای نوراکسیال شمارش پلاکتی وزنه قابل اهمیت و پرزوری است. تست ترومبوالاستوگرام به طور روتین در دسترس نیست بنابراین نقش محدودی در ارزیابی تشکیل لخته کافی دارد.

در بیماران با شمارش پلاکتی بین 50 هزار تا 100 هزار در میکرولیتر باید مشاوره دقیق بین متخصص زنان و بیهوشی انجام شود و سود و خطر دقیق پروسیجر باید به بیمار گفته شود.

توصیه می شود که این زنان در بیمارستانی زایمان کنند که مراقبت کنندگان از بیمار شامل متخصص زنان – متخصص بیهوشی و متخصص اطفال با ITP آشنا باشند و جایی که عوارض نوزادی و مادر ناشی از ITP به خوبی اداره شود.

شمارش پلاکتی نوزاد باید طی چند روز اول زندگی مانیتور شود چرا که ممکن است ترومبوسیتوپنی بعد از تولد ایجاد شود.

در صورتی که نوزاد با ترومبوسیتوپنی متولد یا بعد از تولد دچار ترومبوسیتوپنی شود سونوگرافی از نوزاد باید انجام شود.

 

نتیجه

به طور خلاصه ITP نسبتاً طی بارداری نادر است و اغلب تشخیصی است که صحت آن بر پایه رد سایر علل است در بیشتر موارد پیامد مادری و جنینی خوب است.

شمارش پلاکتی سریال توصیه می شود. مشاوره با یک پزشک آشنا با مراقبت از این بیماران ضروری است. شمارش پلاکتی که واضحاً کمتر از 50 هزار در میکرولیتر باشد مخصوصاً در موقع زایمان باید درمان شود.

علاوه بر این بیماران علامت دار نیاز به درمان دارند. اولین خط درمان پردنیزون است. در بیماران مقاوم ممکن است به ایمونوگلوبین وریدی نیاز شود.

اسپلنتکومی برای موارد شدید مقاوم به سایر درمان ها انجام می شود. در حالی که حدوداً 10% نوزادان ممکن است ترومبوسیتوپنی نوزادی تشخیص داده شوند خطر خونریزی انیترآکرانیال نوزادی به نظر می رسد کمتر از 1% باشد. زایمان در یک مرکز آشنا با این اختلال و عوارض مادری و نوزادی آن توصیه می شود.

زایمان واژینال گمان نمی رود که بیمار را در خطر افزایش یافته خونریزی داخل مغزی جنینی قرار دهد و ثابت نشده که سزارین محافظت کننده باشد در نتیجه درمان مامایی روتین برای تعداد بسیاری از این بیماران مناسب است.

به هر حال از اتصال الکترواسکالپ جنینی و زایمان با واکیوم باید اجتناب شود. استفاده از داروهایی که روی عملکرد پلاکتی اثر می گذارند مثل NSAID توصیه نمی شوند.

 

دکتر زنان

متخصص زنان و زایمان و نازایی دکتر مژگان کریمی

 

به منظور تعیین وقت و نوبت ویزیت در ساعت 15 الی 19 تماس بگیرید :

02122776295

09102410144

بخش های مفید سایت دکتر زنان میتوانید مطالعه کنید

آندومتریوز  پارگی زودرس کیسه آب زایمان بدون درد زایمان زودرس زایمان سزارین

زایمان طبیعی سقط فیبروم رحمی کیست تخمدان

منبع : کتاب پروتکل های بارداری های پرخطر


what-are-the-symptoms-of-uterine-cancer-1200x1200.jpg
23/سپتامبر/2018

علایم ابتلا به سرطان رحم کدامند  ؟

در بافت رحم ، توده  های خوش خیمی همچون فیبروم رحمی ، بسیار شایع تر از سرطان رحم هستند .

فیبروم ها عمدتاً با خونریزی قاعدگی بیش از حد و یا طولانی مدت خود را نشان می دهند و معمولاً در زنان دوره باروری دیده می شوند ، چرا که با شروع یائسگی این توده ها شروع به پست رفت می کنند .

گاه فیبروم با احساس فشار و درد مبهم در ناحیه لگن خود را عرضه می کند . اصل کلی در درمان فیبروم ها این است که در صورتی که علایمی برای فرد ایجاد نکنند و توده کوچک باشد نیاز به اقدام خاصی ندارند فقط باید تحت نظر باشند ، اما در صورت علایم فوق با عمل جراحی خارج می شوند .

 

علایم ابتلا به سرطان رحم کدامند؟علایم ابتلا به سرطان رحم کدامند؟
علایم ابتلا به سرطان رحم کدامند؟

اما سرطان رحم ،گرچه امکان وقوع این سرطان در هر سنی وجود دارد ، اما شایع ترین سن وقوع آن 50سالگی به بعد است به طوری که 75% از زنانی که سرطان رحم دارند ، یائسه اند . ( برعکس سرطان گردن رحم که در زنان جوان و عمدتاً قبل از یائسگی عارض می گردد ) .

احتمال آماری وقوع سرطان رحم در خانم های چاق ، خصوصاً مواردی که با افزایش فشار خون و یا مرض قند همراه باشد ، بیشتر است .

لذا زنان چاق و یائسه نسبت به هشدارهایی که داده می شود ، وسواس بیشتری داشته باشند . گرچه عوامل شایعی چون فیبروم رحم یا دیگر مسائل شایع ، همان علایم را تقلید می کنند، اما این بررسی دقیق پزشکی است که تشخیص را معین می سازد .

زنانی که متعاقب یائسگی به دلیل مشکلات یائسگی همچون پوکی استخوان ، گر گرفتگی تحت درمان با هورمون استروژن به تنهایی قرار می گیرند ، نباید بیش از 5-3 سال از این قرص ها استفاده کنند چرا که مصرف طولانی مدت این قرص ها نیز احتمال بروز سرطان رحم را بالا می برد .

البته این نقیصه را با افزودن قرص های پروژسترون طی نیمه آخر هر سیکل بر طرف کرده اند .

خوشبختانه سرطان رحم غالباً علایمی زودرس ایجاد می کند که در صورت توجه زود هنگام به آنها و مراجعه زودرس به پزشک ، تشخیص در مراحل اولیه مسجل می شود و به راحتی قابل درمان خواهد بود .

 

 

علایم سرطان رحم عبارتند از :

1- ترشح مایع آبکی بد بو .

2- ترشح خونابه .

3- لکه بینی به صورت متناوب و گهگاه .

4- خونریزی مداوم

 

 

لذا وجود هر گونه ترشح آبکی یا خونالود در خانمی یائسه باید سریعاً وی را جهت انجام کارهای تشخیصی نزد پزشک بیاورد .

پزشک متخصص زنان با انجام کورتاژ رحم و فرستادن نمونه بافت به آزمایشگاه به راحتی وجود یا عدم وجود سرطان رحمی را در مراحل اولیه متوجه می گردد .

طبیعی است که سهل انگاری نسبت به وجود این علایم سبب گسترش تومور و گرفتاری اعضاء لگن خواهد شد .

کشف سرطان رحم به معنی لزوم انجام عمل جراحی برداشتن رحم است که اگر سرطان در مراحل اولیه شناسایی شده باشد ، درمان قطعی را در پی خواهد داشت .

 

دکتر زنان

متخصص زنان و زایمان و نازایی دکتر مژگان کریمی

برای مطرح کردن سوالات همین الان تماس بگیرید :

02122776295

09102410144

 

 

منبع : کتاب آنچه زنان باید از بلوغ ، باروری و یائسگی بدانند


what-should-be-done-for-early-delivery-1200x1200.jpg
23/سپتامبر/2018

برای زایمان زودرس چه اقداماتی باید انجام داد  و  زایمان زودرس چیست ؟  قبل تر در سایت دکتر زنان به مساله دلایل زایمان زودرس چیست ؟  چگونه برای تولد نوزاد خود برنامه ریزی کنیم ؟ و چگونه برای تولد نوزاد خود برنامه ریزی کنیم ؟  علایم و نشانه های زایمان زودرس چیست ؟ پرداخته ایم شما همچنین میتوانید مطالب اختصاصی درباره زایمان طبیعی و زایمان سزارین را در این بخش ها بخوانید با ما همراه باشید .

اگر شما هرگونه از علائم زایمان زودرس را که قبلا در سایت دکتر زنان شرح داده شد ، گزارش می کنید ، دکتر زنان و زایمان شما ممکن است بخواهد شما را در مطب ببیند یا شما را به بیمارستان بفرستد . سپس او ممکن است :

  • از شما بخواهد علائم خود را توضیح دهید ، چه زمانی شروع شده اند و چه مدت ادامه یافته اند .
  • انقباض های خود را ارزیابی کنید .
  • ارزیابی کنید نوزاد شما چگونه نسبت به آنها واکنش نشان می دهد . این کار را با کنترل کردن میزان ضربان قلب نوزاد با یک مانیتور جنینی انجام دهید .
  • سرویکس خود را برای هرگونه تغییراتی کنترل کنید .
  • اگر لازم است ، از نظر پارگی کیسه آبچک کنید .
برای زایمان زودرس چه اقداماتی باید انجام داد
برای زایمان زودرس چه اقداماتی باید انجام داد

مانیتور کردن انقباض ها و پاسخ نوزاد شما

برای مانیتور کردن انقباضاتتان ، روی یک میز معاینه یا یک صندلی زایمان قرار می گیرید و پرستار باند لاستیکی پهن یا کمربند همراه با گیرنده های حساس را روی کمر شما می بندد . این یک آزمون غیر استرسی ، یا دستگاه مانیتورینگ جنینیاست .

معاینه از جهت تغییرات سرویکس

دکتر زنان و زایمانشما یک معاینه داخلی از سرویکس شما انجام خواهد داد تا ببیند آیا شروع به تغییر کرده است . سرویکس از نظر طول ، ضخامت و گشادی معاینه می شود . او می تواند به وسیله فرو کردن دو انگشت یک دست دستکش پوشیده به واژن شما ، سرویکس را احساس کند .

 

 

 

برخی از پزشکان متخصص زنان و زایمانبا استفاده از اسپکولوم ،گشادی سرویکس را می بینند ، اسپوکولوم وسیله ای است که برای باز کردن دیواره های واژن طی یک پاپ اسمیر به کار می رود .

اگرچه هیچ کدام از روش های معاینه دردناک نیست ، اما آنها می توانند اندکی ناراحت کننده باشند . یک سونوگرام واژن ، شبیه یک سونوگرام شکم ، راه دیگری برای ارزیابی سرویکس است .

به همین دلیل ، یک پروب شبیه تامپون ، در داخل واژن قرار داده می شود . با استفاده از امواج صوتی ، یک تصویر را به مانیتوری که شبیه تلویزیون است انتقال می دهد .

انقباض های مداوم معمولاً باعث می شوند که سرویکس نرم ، کوتاه و باز شود . این تغییرات افاسمان و گشادشدگی نامیده می شوند .

اگر سرویکس شما به طور قابل ملاحضه ای شروع به تغییر کرده است ، به ویژه برای گشاد شدن ( یا باز شدن ) ، مجدداً بسته نخواهد شد .

گشاد شدن پیشرونده سرویکس که به علت انقباض های مداوم ایجاد می شود نهایتاً به تولد نوزاد شما منجر خواهد شد .

هدف ما در درمان زایمان زودرس این است که رحم را آرام  با انقباض های اندک ، نگه داریم ، تا تغییرات غیر قابل برگشت سرویکس رخ ندهد .

شرایط سرویکس شامل :

سرویکس نرم شده :
اگر شما انگشت خود را روی نوک بینی تان قرار دهید می توانید سختی و یک فضای کوچک را که بین قطعات غضروفی بینی تان هست ، احساس کنید . این همان چیزی است که در سرویکس شما باید توسط دکتر زنان و زایمان شما  احساس شود  : سخت و هنوز متحرک .
یک سرویکس نرم شده به این معنی است که سختی آن برطرف شده است .

 

برای زایمان زودرس چه اقداماتی باید انجام داد
برای زایمان زودرس چه اقداماتی باید انجام داد

 

سرویکس بیشتر خانم ها ، معمولاً شش تا هفت سانتی متر طول دارد . همانطور که حاملگی شما پیشرفت می کند ، سرویکس شما به آرامی شروع به کوتاه شدن می کند .

کوتاه شدن قابل ملاحضه معمولاً تا چند هفته آخر سه ماهه سوم بارداری ، رخ نمی دهد ، مگر اینکه زایمان زودرس ، باشد . اندازه کمتر از 3 سانتی متر به طور قابل ملاحضه ای کوتاه در نظر گرفته می شود .

سرویکس افاسمان یافته :
سرویکس ، معمولاً نه فقط بسیار بلند است ، همچنین ضخیم نیز می باشد . زمانی که رحم شروع به منقبض شدن می کند ، دیواره های سرویکس باریک می شوند . این واقعه افاسمان نامیده می شود . میزان افاسمان یا نازک شدن به درصد بیان می شود .

معمولاً 20 الی 30 درصد افاسمان یک تغییر جزئی در نظر گرفته می شود ، در حالی که 50 درصد افاسمان یک اندیکاسیون واضح آماده بودن سرویکس برای تولد می باشد . در افاسمان 100 درصد ، سرویکس به نازکی کاغذ شده است و تولد بچه نزدیک است .

 

دهانه ورودی سرویکس OS

اندازه دهانه سرویکس ، OS ، به دکتر زنان و زایماننشان می دهد که زایمان درچه مرحله ای قرار دارد . اندازه دهانه ورودی به سانتی متر بیان می شود .

زمانی که OS ، 10 سانتی متر عریض می گردد ، سرویکس کاملاً گشاد شده است . این واقعه درست قبل از تولد بچه اتفاق می افتد .

سرویکس دو دهانه دارد ، OS خارجی و OS  داخلی . به طور طبیعی ، OS  خارجی نسبتاً دیرتر در سه ماهه سوم حاملگی باز می شود . اگر OS خارجی زودتر باز شود ، زایمان زودرس ممکن است اتفاق بیفتد . زمانی که OS داخلی به طور زودرس شروع به باز شدن نماید ، هشداری است که نشان دهنده زایمان زودرس است .

 

 

 

سگمان تحتانی رحم

رشد سگمان تحتانی رحم به این معنی است که بخش پایین تر رحم نازک می شود ، کشیده می شود و شروع به پر کردن یک سوم فوقانی واژن می نماید . سر بچه ، پاها یا باسن ، اگر بریچ باشد آماده می شود تا به قسمت تحتانی تر رحم نزول نماید .

زمانی که سرویکس یک سانتی متر یا بیشتر گشاد شده است و بیشتر از سه هفته به زمان موعد زایمان مانده است ، شما دچار تغییر زودرس سرویکس شده اید .

همه این تغییرات سرویکس و واژن اندیکاسیون هایی از جهت آمادگی بچه شما برای تولد است . اگر شما این تغییرات سرویکس را پیدا کرده اید ، برای ارزیابی و درمان بیشتر ممکن است به بیمارستان فرستاده شوید .

 

تست های دیگر برای زایمان زودرس

فیبرونکتین جنینی

یک پروتئین چسب مانند ، به نام فیبرونکتین جنینی سرویکوواژینال ( به طور اختصاصی فیبرونکتین ) کیسه آمنیوتیک را به دیواره داخلی رحم متصل می نماید . زمانی که فیبرونکتین در مایع واژن یافته شود ، نشانه این است که احتمال زایمان زودرس وجود دارد .

در یک آزمون نسبتاً جدید ، که به وسیله FDA تایید شده است ، سوابی که از مایع واژن تهیه می شود کشت داده می شود تا از جهت فیبرونکتین بررسی شود .

آزمون فیبرونکتین جنینی شبیه یک تست پاپ است . اگر آزمون از جهت وجود پروتئین منفی باشد ، تولید کننده احساس می کند که پزشک شما می تواند با 95 درصد اطمینان بگوید که احتمال ندارد شما طی دو هفته بعدی زایمان کنید . در حال حاضر ، این آزمون بسیار گران است .

 

 

 

فقط زمانی که دکتر زنان و زایمان شما در مورد امکان تولد نارس نسبتاً مطمئن است این تست انجام می شود . برخی از عوارضی که مانع استفاده از این تست می شوند ، سرکلاژ یا یا پارگی غشاها می باشد .

 

استریول بزاق

آزمون جدید دیگری وجود دارد که یک نمونه بزاق شما را بررسی می کند زیرا سطوح بالاتر از حد نرمال هورمون استریول نشان دهنده خطر زایمان زودرس است . تصور می شود این آزمون در حدود 68 الی 87 درصد به عنوان یک نشانگر قابل اعتماد باشد .

در حال حاضر ، اگر تعداد انقباض ها قبل از هفته 37 حاملگی بدون تغییرات سرویکس بالاتر از حد طبیعی باشد ، این آزمون انجام می شود .

آزمون به دکتر زنان و زایمان شما کمک می کند تا تصمیم بگیرد آیا شما باید درمان تهاجمی تری از استراحت در بستر و استفاده از دارو برای زایمان زودرس در نظر بگیرید ، یا اینکه نیازی به این اندازه گیری ها نیست زیرا آزمون طبیعی است و احتمالاً شما در معرض خطر زایمان زودرس نیستید .

 

پارگی غشاها

اگر نگران این هستید که شما ممکن است دچار پارگی غشاها شده باشید یا کیسه آمنیوتیک شما نشت می کند ، پزشکان متخصص زنان و زایماندو تست مجزا انجام خواهند داد . تست اول به صورت یک معاینه واژینال است که با یک اسپکولوم استریل انجام می شود که در آن دکتر زنان و زایمان به دنبال شواهدی از جریان مایع از سرویکس شما می گردد .

شاید از شما خواسته شود مانند اجابت مزاج به خود فشار بیاورید تا ببینید آیا هیچ گونه مایعی ظاهر می شود ؛ این آزمون  Pooling نامیده می شود .

 

 

 

برای آزمون دیگر ، پزشک یک کاغذ لیتموس را درون واژن شما نزدیک به سرویکستان قرار می دهد ، تغییرات رنگ کاغذ نشان خواهد داد که مایع آمنیوتیک در واژن وجود دارد .

گاهی اوقات یک نمونه مایع از سرویکس شما گرفته می شود و در زیر میکروسکوپ دیده می شود تا مشخص شود آیا مایع آمنیوتیک وجود دارد . این آزمون فرنینگ ( Ferning ) نامیده می شود ، زیرا نمک های کریستال آمنیوتیک شبیه یک گیاه سرخس به نظر می رسد .

 

آزمون برای عفونت

عفونت های رحم ، سرویکس و سیستم ادراری می تواند باعث زایمان زودرس شود . کشت نمونه های خونی و ادرار مشخص خواهد کرد آیا عفونت وجود دارد . آزمون ها معمولاً برای نتیجه نیاز به یک دوره زمانی دارند ، بنابراین تشخیص قطعی در عرض 24 ساعت یا حتی چندین روز معلوم نخواهد شد .

اگر اندیکاسیون های واضحی از عفونت ، نظیر تب وجود دارد ، تا زمانی که منتظر نتایج هستید ، فوراً مصرف آنتی بیوتیک را شروع کنید .

امتحان کنید

دفتر حاملگی خود را بردارید و فهرستی از سئوال ها فراهم کنید تا در مورد آنها با دکتر زنان و زایمان خود در ویزیت پره ناتال بعدی صحبت نمایید . این فهرست باید شامل موارد زیر باشد :

  • شما اگر علائم زایمان زودرس را دارید ، چه باید بکنید ؟
  • آیا شما باید به مطب او یا بیمارستان زنگ بزنید ؟
  • عملکرد دکتر زنان و زایمان شما برای درمان زایمان زودرس چگونه است ؟
  • آیا او از توکولیتیک ها استفاده می کند ؟ چه انواعی ؟
  • آیا دکتر زنان و زایمان از یک ماشین NST در مطب استفاده می کند ؟
  • شما به چه بیمارستانی در صورت زایمان زودرس فرستاده می شوید ؟

 

خانه یا بیمارسـتان ؟

اگر انقباض های شما به طور قابل ملاحضه ای آرام شد و سرویکس شما تغییرات مهمی نیافته است ، شما احتمالاً با دستوراتی به خانه فرستاده خواهید شد تا استراحت کنید .

شما همچنین ممکن است دارویی برای مهار انقباض ها دریافت کنید . احتمالاً از شما خواسته می شود طی چند روز آینده تا یک هفته بعد به مطب مراجعه کنید تا مجدداً شرایط شما ارزیابی شود .

اگرچه ، بعد از یک ارزیابی دقیق ، دکتر زنان و زایمان شما مشخص می کند آیا شرایط شما نیاز دارد بیشتر ارزیابی یا درمان بشوید ، بنابراین شما در یک بیمارستان بستری خواهید شد . ادامه یافتن انقباض های منظم ، داشتن پارگی غشاها ، یا خونریزی واژینال از سرویکس شما ، به مراقبت ویژه ای نیاز دارد .

 

مراقبت بیمارستانی ثالثیه

چه شما برای زایمان زودرس بستری شوید یا برای عوارض دیگر حاملگی ، با بیشترین احتمال شما به بیمارستانی فرستاده خواهید شد که برای کنترل حاملگی های با خطر بالا و نوزادان تازه متولد شده در معرض خطر بالا مجهز شده است . مراقبت های بیمارستانی ثالثیه آنهایی هستند که پیشرفته ترین روش های مامایی و تسهیلات نوزادی را دارا هستند .

شما ممکن است همچنان توسط دکتر زنان و زایمانخود تحت مراقبت قرار بگیرید ، یا مراقبت از شما به یک پزشک متخصص زنان و زایمان به نام پری ناتالوژیست یا متخصص جنینی – مادری سپرده شود .

 

 

 

بستری در بیمارستان

دکتر زنان و زایمان، شما را به واحد زایمان و وضع حمل بیمارستان خواهد فرستاد . پرستار آنجا معمولاً شما را به اتاق ورودی یا غربالگری می فرستد و با پرسیدن سئوال های مختلفی در مورد شرایط کنونی و وضع کلی حاملگی شما شروع به تهیه یک چارت بیمارستانی می کند .

شما احتمالاً چیزی شبیه آنچه که در مطب ماما یا پزشک داشتید ، تجریه می کنید .

  • تعدادی سئوال از شما پرسیده خواهد شد ، معاینه می شوید ، و از شما خواسته می شود تا نمونه هایی از خون ، ادرار و مایع واژن فراهم نمایید .
  • علائم حیاتی شما باید گرفته شود ( فشار خون و درجه حرارت ) ، در این صورت اگر نشانه های عفونت که باعث زایمان زودرس می شود ، وجود داشته باشد ، برای پزشک مسجل خواهد شد . علائم عفونت نظیر یک ضربان قلب بالا یا یک درجه حرارت افزایش یافته است .
  • شما به یک مانیتور وصل خواهید شد که ضربان قلب جنین و انقباض های رحمی را از طریق یک ماشین آزمون غیر استرسی ثبت می کند .
  • آزمون های آزمایشگاهی زیر ممکن است انجام شود :
  • شمارش کامل خونی ( CBC ) : کاهش سلول های سفید خون ، نشانگر عفونت ، آهن پایین نشانگر آنمی ، پلاکت پایین نشانگر احتمال فشار خون بالا و استعداد برای خونریزی می باشد .
  • الکترولیت ها ، برای دهیدراتاسیون ، عدم تعادل سدیم ، یا پتاسیم .
  • آنالیز و کشت ادرار ، از جهت سطوح بالا رفته پروتئین و گلوکز .
  • کشت واژینال و رکتوم ، از جهت استرپتوکوک گروه B ( جستجو برای عفونت )
  • کشت سرویکس ، جستجو از جهت نایسر یا گنوره و کلامیدیا .
  • پرپ مرطوب برای تریکومونیاز ، جستجو از نظر عفونت .
  • آزمون هپاتیت B یا C  ، جستجو از جهت عفونت .
  • تست HIV ، جستجو از جهت عفونت .
  • ایجاد یک راه داخل وریدی در داخل بازوی شما شروع خواهد شد تا از دهیدراته شدن شما جلوگیری نماید . همچنین به شما کالری های مایعات را عرضه می کند تا به شما و نوزادتان انرژی و داروها را بدون تزریقات مداوم برساند . در نهایت ، IV در بیماری که یک راه وریدی اورژانس برایش الزامی است ، تعیین می شود .
  • شما یک معاینه سرویکال خواهید داشت . این معاینه می تواند بسیار ناراحت کننده باشد زیرا بهترین زمان برای پزشک برای معاینه سرویکس شما در اوج یک انقباض است ، زمانی که سرویکس تا بیشترین حد ممکن باز شده است .
    اگر شما جفت سر راهی دارید ( جفت در دهانه سرویکس ) ، معمولاً معاینات سونوگرافی خواهید داشت زیرا خطر خونریزی وجود دارد .
  • معمولاً سونوگرافی انجام می شود تا با معیار صحیح تری طول سرویکس ، میزان مایع آمنیوتیک ، محل جفت ، مکان جنین یا جنین ها ، شرایط جنین یا جنین ها را اندازه بگیرد و وزن و سایز آن ( یا آنها ) را تخمین بزند .

دکتر زنان

متخصص زنان و زایمان و نازایی دکتر مژگان کریمی

برای مطرح کردن سوالات همین الان تماس بگیرید :

02122776295

09102410144

 

 

منبع : کتاب مراقبت های دوران بارداری


what-is-the-cause-of-a-secondary-amenorrhea-or-a-period-that-does-not-last-in-a-woman-who-has-already-had-menstruation-1200x1200.jpg
23/سپتامبر/2018

علت آمنوره ثانویه یا پریود نشدن خانمی که قبلاً قاعدگی داشته چیست ؟ امروز در سایت دکتر زنان به شرح حال و معاینه یک بیمار پرداخته ام با ما همراه باشید . در قبل تر هم به این مطلب پرداختیم که خواندنش خالی از لطف نیست میتوانید این مطلب رو هم مطالعه کنید آیا قاعده نشدن دختر یا آمنوره اولیه نگران کننده است ؟

 

یک خانم 25 ساله به دلیل توقف پریودهایش به کلینیک شما مراجعه می کند . او در سن 15 سالگی منارک ( اولین قاعدگی ) شده است و پس از آن تا 8 ماه پیش ، دارای سیکل های منظم 33-28 روزه بوده است . به جز این شکایت ، او از نظر سلامتی شرایط خوبی دارد .

 

شما از شرح حال و معاینه بیمار ، چه اطلاعاتی را جستجو می کنید ؟

اگر این خانم از نظر جنسی فعال است ، امکان حاملگی وی را باید در ذهن داشت . بنابراین پرسش ها باید بر روی وجود علایم اولیه حاملگی مثل تهوع ، حساس شدن پستان ها و تکرر ادرار متمرکز شود .

در صورت لزوم ، اندازه رحم باید به وسیله معاینه دودستی و شکمی بررسی شود و یک تست حاملگی نیز انجام شود . یک شرح عمومی نیز با توجه خاص به هرگونه افزایش یا کاهش وزن اخیر ، باید از بیمار گرفته شود .

باید تعیین گردد که سیکل های قاعدگی قبلی بیمار خود به خود بوده است یا در اثر قطع مصرف استروژن و پروژسترون اگزوژن بوده است ( مثلاً بعد از درمان با پروژسترون های دوره ای به علت قاعدگی نامنظم ، یا پش از قرص ضدبارداری ترکیبی ) .

بیمار باید از نظر تغییرات رویش موهای بدن بررسی شود ؛ این حالت می تواند به علت افزایش غلظت آندروژن های آزاد خون به دلیل افزایش تولید آندروژن به وسیله تخمدان یا غده آدرنال و یا به دلیل کاهش غلظت گلوبولین متصل شونده به هورمون های جنسی رخ دهد ( غلظت گلوبولین متصل شونده به هورمون های جنسی به علت افزایش غلظت آندروژن خون و نیز افزایش توده بدن ، کاهش می یابد .)

خروج مایع یا شیر از پستان ها باید سوال شود ؛ چون می تواند دال بر هیپرپرولاکتینمی ایجاد شده به وسیله یک میکرو و یا ماکرو آدنوما و یا یک تومور فشار آورنده به ساقه هیپوفیز باشد .

باید معاینه عمومی انجام شود و بر اساس قد و وزن خانم ، اندکس توده بدنی ( BMI ) بر حسب Kg/m2 محاسبه شود . به حضور صفات ثانویه جنسی ، هیرسوتیسم یا گالاکتوره می بایست توجه شود .

 

شرح حال شما نشان می دهد که در طول 12 ماه گذشته این خانم دچار افزایش وزن و افزایش رویش موی بدن شده است . معاینه هیرسوتیسم خفیف ، به خصوص در ناحیه صورت ، قسمت تحتانی شکم و اندام ها را نشان می دهد . اندکس توده بدنی بیمار 37 کیلوگرم به ازای هر متر مربع می باشد . تشخیص احتمالی چیست ؟

شایع ترین علت الیگومنوره و آمنوره ثانویه ، سندرم تخمدان پلی کیستیک می باشد .

اگر چه در مورد بیمار حاضر ، به احتمال زیاد ، افزایش زیاد وزن عامل اصلی است . مکانیسمی که از طریق آن تغییرات توده بدن موجب آمنوره می شود ، کاملاً شناخته شده نیست اما آزاد سازی ضربانی غیرطبیعی GnRH به علت ورودی های غیر طبیعی از مراکز بالاتر مغز به هیپوتالاموس ، احتمالاً نقش دارد .

هیرسوتیسم می تواند به وسیله رابطه معکوس بین BMI و غلظت گلوبولین متصل شونده به هورمون جنسی توجیه شود که منجر به افزایش غلظت آندروژن آزاد و فعال از نظر بیولوژیک می شود .

چه بررسی هایی باید انجام داد ؟

هدف از بررسی ها ، جستجو برای یافتن یک اختلال خاص در محور هیپوتالاموسی – هیپوفیزی – تخمدانی می باشد .

بر خلاف خانمی که تا به حال پریود نشده است ، خانمی که مبتلا به آمنوره ثانویه می باشد ، دارای ارگان های لگنی زنانه طبیعی ( چه اندام های داخلی و چه اندام های خارجی ) ونیز محور هیپوتالاموسی – هیپوفیزی – تخمدانی طبیعی می باشد و رشد و ریزش اندومتر نیز تحت تاثیر استروئیدها دوره های تخمدانی ایجاد می شود .

معاینه یا اسکن اولتراسوند ، احتمالاً اختلال غیر قابل انتظاری در ژنیتالیای داخلی را نشان نمی دهند ؛ اگر چه که اسکن ، اجازه شناسایی مورفولوژی تخمدانی برای تشخیص تخمدان های پلی کیستیک را می دهد .

اگر بررسی اندوکرین هیچ اختلالی را نشان ندهد و بیمار متعاقب یک پروژسترون صناعی مثل نوراتیسترون یا مدروکسی پروژسترون  استات پریود نشود ، احتمال سندرم آشرمن مطرح می شود .

سندرم آشرمن به علت چسبندگی های داخل رحمی است که اغلب به علت کورتاژ خشن متعاقب سقط جنین یا حاملگی ترم ، یا اندومتریت سلی ایجاد می شود . آمنوره نتیجه آسیب به اندومتر بازال و بدین ترتیب جلوگیری از ساخته شدن مجدد اندومتر تحت تاثیر استروئیدهای اگزوژن یا اندوژن تخمدانی می باشد .

اگر اندومتر ساخته شده به وسیله استروژن ، از پروژسترون محروم گردد ، موجب خونریزی قاعدگی می شود . حال
اگر زن هیپواستروژنیک باشد و یا ظرفیت اندومتر برای دو بار ساخته شدن دچار اختلال نشده باشد ، خونریزی اتفاق نمی افتد .

غلظت های FSH,LH,TSH پرولاکتین ، استرادیول و تستوسترون برای یک یک خانم پره منوپاز در محدوده طبیعی می باشند . چه درمانی پیشنهاد می دهید ؟

نخست ، خانم باید تشویق به کاهش وزن شود ؛ صرف این کار می تواند منجر به برگشت فعالیت طبیعی تخمدان و برگشت سیکل قاعدگی شود .

سپس ، شما باید بدانید که این خانم تمایل به باردار شدن دارد یا تنها نیاز به اطلاعات بیشتر در مورد کنترل دوره خود دارد . اگر خانم تمایل به بارداری دارد ، القاء تخمک گذاری با استفاده از آنتی استروژن سیترات کلومیفن انجام می شود . اگر چه که بهتر است قبل از این کار ، خانم اقدام به کاهش وزن کند .

لاغر شدن نه تنها به موفق تر بودن درمان کمک می کند ، بلکه موجب می شود که بارداری کمتر مشکل دار شود .
به عنوان مثال خانم هایی که دارای اضافه وزن هستند ، خطر بیشتری برای ابتلاء به پره اکلامپسی و دیابت دوران بارداری دارند . همچنین آنها ممکن است نوزادان بزرگ تری به همراه مشکلات متعاقب آن داشته باشند شامل ناتوانی در زایمان واژینال به دلیل عدم تناسب سر جنین با لگن مادر یا زایمان واژینال مشکل به دلیل دیستوشی شانه .

 

علت آمنوره ثانویه یا پریود نشدن خانمی که قبلاً قاعدگی داشته چیست ؟
علت آمنوره ثانویه یا پریود نشدن خانمی که قبلاً قاعدگی داشته چیست ؟

 

 

قبل از شروع القاء تخمک گذاری ، باید از همسر بیمار یک نمونه منی تهیه کرد تا وجود فاکتور مردانه را رد کنیم . اگر خانم پس از چند ماه از شروع القاء تخمک گذاری ، موفق به بارداری نشد ، بررسی باز بودن لوله ها نباید فراموش شود .

اگر خانم تمایل به بارداری نداشته باشد ، القاء تخمک گذاری نباید انجام شود . به جای آن باید برای وی استروئید اگزوژن تجویز کرد تا منجر به خونریزی منظم ناشی از قطع دارو شود .

در مورد بیمار ذکر شده که سطح خونی استروژن طبیعی است ، باید درمان در جهتی شروع شود که موجب خونریزی منظم ناشی از قطع دارو شود به این منظور که اندومتر از تحریک استروژن بدون رقیب و خطرات متعاقب آن شامل هیپرپلازی اندومتر ، هیپرپلازی آتیپیک و آدنوکار سینوما محافظت شود . پروژستین های دوره ای مثل نوراتیسترون ( 5 میلی گرم دو بار در روز ) یا مدروکسی پروژسترون استات ( 10 میلی گرم دوبار در روز ) برای 10-7 روز در هر ماه تجویز می شوند .

خونریزی ناشی از قطع دارو 3-2 روز پس از قطع پروژستین ها اتفاق می افتد ، به شرطی که به خانمی داده شود که اندومتر وی ، در معرض استرادیول بوده است .

روش جایگزین برای کنترل سیکل قاعدگی می تواند به وسیله تجویز قرص های کنتراسپتیو ترکیبی انجام شود ؛ البته در صورتی که منع مصرف نداشته باشد . اگر خانم هیپواستروژنیک باشد ، قرص های ترکیبی استروژن – پروژسترون درمان انتخابی است ( حالت هیپواستروژنیک زمانی است که غلظت خونی استرادیول پایین است و یا پس از قطع داروی پروژستینی خونریزی ایجاد نمی شود ) . در مورد بیماری مورد بحث به علت وزن وی قرص های استروژن – پروژسترون ترکیبی منع مصرف نسبی دارند .

دکتر زنان

متخصص زنان و زایمان دکتر مژگان کریمی

برای مطرح کردن سوالات همین الان تماس بگیرید :

02122776295

09102410144

 

منبع: کتاب زنان و زایمان بر پایه علت مراجعه


logo-white-footer

دكتر مژگان كريمي جراح و متخصص زنان و زايمان و نازايي داراي بورد تخصصي از دانشگاه تهران با نمره عالي در حال حاضر با كوله باري از تجربيات حرفه اي در حال انجام خدمات به هموطنان عزيزم ميباشم و خدارا شاكرم.

آدرس مطب :
تهران - پاسداران - بوستان نهم - روبروی پلی کلینیک لبافی نژاد - پلاک 135

شماره تماس :
02122776295
09102410144

آدرس بیمارستان نیکان :
تهران - اقدسیه - ابتدای بلوار ارتش - ورودی اراج - خیابان 22 بهمن - بیمارستان نیکان
روزهای کاری
چهارشنبه ها ساعت 18 تا 20
پنج شنبه ها ساعت 10 تا 12
شماره تماس :
29129

همچنین برای ویزیت در درمانگاه بیمارستان رسالت صبح های شنبه یک شنبه سه شنبه و چهارشنبه از ساعت 10 تا 12 میتوانید مراجعه کنید .

کلیه حقوق این قالب برای دکتر زنان محفوظ می باشد.