درحال بارگذاری ...

همه چیز درباره حجم غیر طبیعی مایع آمنیوتیک

ژانویه 16, 2019 توسط سهیلا الهی0
everything-about-the-abnormal-volume-of-amniotic-fluid-1200x1200.jpg

حجم غیر طبیعی مایع آمنیوتیک

مقادیر از مایع آمنیوتیک کافی است که جنین بتواند رشد و تکامل مناسب یابد. الیگو هیدرآمنیوس شدید و ماندگار، به خصوص قبل از هفته بیستم حاملگی، مانع از رشد ریوی می شود و همین طور مانع از جایگزینی های مناسب پاها و نقوص ساختاری همچون یا چیزی  (Club foot) و دست های با مشکلات ساختاری و حرکتی می شود.

 مکونیوم غلیظ، افت های شدید در ضربان قلب جنینی و وزن کم حین تولد نوزاد از عوارض حجم کم مایع آمنیوتیک هستند مرگ و میر پری ناتال نیز افزایش قابلیت توجه داشته در حضور  الیگو هیدرآمنیوس شدید و چه اندک وجود الیگو هیدرآمنیوس در سه ماهه دوم، همراهی با مرگ و میر پری ناتال به میزان (%43) داشته است.

وقتی که مایع آمنیوتیک کلاً وجود ندارد (آنهیدرامنیوس)، مرگ به بیش از (%88) می رشد. مشابهاً حجم بالای مایع آمنیوتیک، پلی هیدرآمنیوس، دو برابر تا پنج برابر باعث افزایش مرگ و میر پری ناتال می شود.

همچنین میتوانید مطالعه کنید


همه چیز درباره حجم غیر طبیعی مایع آمنیوتیک
همه چیز درباره حجم غیر طبیعی مایع آمنیوتیک

فیزیولوژی حجم نرمال مایع آمنیوتیک

حجم مایع آمنیوتیک به طور نرمال در یک طیف باریکی قرار دارد. مطالعات نشان داده اند که حجم مایع آمنیوتیک به صورت خطی از اول حاملگی تا هفته(22) افزایش می یابد، که در این زمان به صورت ثابتی بین (800-700) میلی لیتر باقی می ماند.

 بعد از هفته (40) ام هم هفتگی (%8) کاهش می یابد. در طی هفته (42) ام این مقدار به 400 میلی لیتر تقلیل می یابد .

فاکتورهای مؤثربر روی حجم مایع آمنیوتیک

تولید مایع آمنیوتیک

ادرار جنین مهم ترین منبع مایع آمنیوتیک است، به دنبال شروع به کار کلیه جنین در طی هفته های (12-10) این نتیجه گیری با عدم وجود مایع آمنیوتیک در موارد انسداد کلیوی یا آژنزی و عدم وجود کلیه تأیید می شود.

برآورده ها از مقدار ادرار جنین، مقدار روزانه (1200-10000) میلی لیتر را در نزدیکی های ترم نشان می دهد. در نتیجه تغییرات در میزان ادرار جنین اثر مؤثری روی حجم مایع آمنیوتیک خواهد گذاشت.

 حجم گردش مایع ریوی نوزاد جنین یک مسأله دیگری در مقدار حجم مایع آمنیوتیک است ولی به اندازه نصف ادرار جنین مؤثر است.

حجم مایع ریوی جنین در موارد هایپوکسی جنینی و نقاطی جنینی- جفتی کاهش می یابد و به طور قابل ملاحظه ای در موارد هیدروپس جنینی افزایش دارد (مثل سندرم ترنسفیوژن بین دوقلوها و یا آنومالی های جنینی)، در نتیجه بررسی سونوگرافیک از جنین و کارکرد قلبی آن و جفت در بررسی مقدار حجم مایع آمنیوتیک ضروری به نظر می رسد.

جذب مایع آمنیوتیک

مایع جنین مهم ترین مکانیسم جذب مایع آمنیوتیک از فضای آمنیوتیک است که با مطالعات اریتروسیت های نشان دار، این مقدار حدود 500 میلی لیتر در روز است که نسبت به ترشح ادراری مایع به داخل فضا خیلی کمتر است.

 در نتیجه مکانیسم های دیگری نیز باید جهت تعدیل این مایع در فضای آمنیوتیک وجود داشته باشد که شامل حرکت بین غشایی بین لایه های فضای آمنیوتیک و گردش خون مادری و همین طور سیرکولاسیون مایع و حرکت آن بین عروق و سطح جنینی جفت هستند.

 متأسفانه این مقادیر قابل اندازه گیری نیستند. در موارد بررسی مقادیر زیاد مایع آمنیوتیک، سونوگرافی و بررسی مقدار مایع جنینی نقش مهمی دارند.

 مشکلات بلع جنینی می توانند متأثر از مسائلی همچون عدم توانایی بررسی حجم نرمال معده در سونوگرافی، عدم تشخیص آنومالی های سر و گردن جنین، انسدادهای مری ناشی از توده های توراسیک یا انسدادهای گوارشی در نتیجه گاستروشری یا آترزی سگمنتال باشد.

مقادیر در مایع آمنیوتیک در سنین متفاوت بارداری متغیر است.

با توجه به تغییرات حجم مایع آمنیوتیک در هفته های مختلف بارداری نشان داده شده اند. نکات مهم این منحنی شامل:

1- افزایش حجم قابل توجه مایع آمنیوتیک بین هفته اول تا سن (32 هفتگی)

2- بین هفته های (32-39) حاملگی این حجم تقریباً نرمال است و ثابت می مانند.

3- طی هفته های (44-40) هفتگی کاهش مستمر روزانه و کاهش هفتگی (%8) حجم نشان داده شده است.

4- تغییرات در حجم نرمال مایع آمنیوتیک بسیار اندک است. «الیگوهیدرآمنیوس» در صدک پنجم، نزدیک 300 میلی لیتر است و بین (1900-1700) میلی لیتر است در نتیجه تغییرات غیرنرمال حجم مایع براساس صدک مربوطه و منحنی مربوطه با متغیر سن حاملگی سنجیده شود.

همه چیز درباره حجم غیر طبیعی مایع آمنیوتیک
همه چیز درباره حجم غیر طبیعی مایع آمنیوتیک

الیگو هیدرآمنیوس

اداره مؤثر بر روی الیگوهیدرآمنیوس با تشخیص دقیق آن شروع می شود. متأسفانه، بررسی های سونوگرافیک جهت اندازه گیری حجم مایع آمنیوتیک مثل شاخص حجم مایع آمنیوتیک (AFI) و حداکثر طول پاکت (MVP)، بهرین شاخص ها جهت حجم نرمال مایع آمنیوتیک هستند، در حالی که بررسی ها جهت بررسی الیگوهیدرآمنیوس خیلی دقیق نیستند.

(AFI) مجموعه عمق طولی پاکت مایع آمنیوتیک در هر کوادران رحم است. الیگوهیدرآمنیوس در مواقعی که (AFI) کمتر از 7 سانتی متر باشد، شک برانگیز است (AFI) های کمتر از 5 سانتی متر همواره غیرطبیعی تلقی می شوند (کمتر از 2% حاملگی های ترم و نرمال در مواقع ترم را شامل می شود).

 هرچند باید یادآوری شود که AFI در پایین صدک پنجم با سن حاملگی کاملاً متغیر می شود و در موقع ترم (AFI) های کمتر از 5 سانتی متر باید غیرطبیعی تلقی شوند.

باید به دقت در اندازه گیری های در مواقع پایین بودن (AFI) اقدام نمود. خطاهای اندازه گیری حدوداً بین (10-5) میلی متر هستند.

 حدود خطاها بین (%7-3) است ولی در مواقع (AFI) کمتر از 7 سانتی متر می تواند به (30 ±%) هم برسد. جهت کاهش این خطاها در مواقع کاهش مایع آمنیوتیک باید سه مرتبه (AFI) را حساب و میانگین آن را در نظر گرفت.

همچنین باید از اندازه گیری ها در پاکت های باریک امتناع ورزید و همه پاکت های مورد محاسبه باید حداقل عرضی معادل (1) سانتی متر داشته باشند و ساختارهای آناتومیک در بررسی ها نباید دیده شوند و مانع اندازه گیری (مثل طناب نافی و اندام جنین).

همین موارد مشابهاً در اندازه گیری (MVP) هم در نظر گرفته شوند. عرض پاکت ها حداقل (1) بافتی متر و کل رحم قابل مشاهده باشد.

 جهت تشخیص الیگوهیدرآمنیوس، از فقدان (MVP) در عمق (2) سانتی متری استفاده می شود.

جهت ثبت مقدار حجم مایع آمنیوتیک وابسته به سن حاملگی بیشتر از شاخص (AFI) استفاده می شود. لذا در مواقع تشخیص وجود یا عدم وجود الیگوهیدرآمنیوس شاخص (MVP) می تواند مؤثریا حتی مؤثرتر هم باشد.

 در مطالعه بررسی سیستماتیک که انجام شده مشخص گردیده که شاخص (MVP) معیار بهتری است در بررسی حجم در حین زندگی جنینی و از طرف دیگر معیار (AFI) نیز احتمال تشخیصی الیگوهیدرآمنیوس و مقدار اینداکشن حین زایمان را افزایش داده و نتایج در درون قبل زایمان هم مشابه بوده است.

ارزشیابی

پارگی ممبران ها را حتماً در نظر بگیرید (PROM)

در بررسی ها جهت الیگوهیدرآمنیوس، استفاده از سونوگرافی و معاینه فیزیکی دقیق لازم است. در نزدیک ترم، پارگی ممبران در موارد الیگوهیدرآمنیوس، به راحتی به وسیله آزمایش های مایع در دهانه واژن (فورنیکس واژن) قابل اندازه گیری و تشخیص است.

 هرچند از دست دادن مزمن مایع آمنیوتیک، به خصوص در سه ماهه دوم، سخت قابل تشخیص است. اگر سایز نرمال مثانه جنین را توانستیم تشخیص بدهیم در موارد الیگوهیدرآمنیوس، به احتمال قوی پارگی ممبران ها مطرح است.

قبل از هفته بیستم حاملگی، مایع تست شده توسط اسپکولوم استریل و تست های بیوشیمیایی می توانند جواب منفی یا نتوانند افتراق بین مایع آمنیوتیک و ترشحات معمولی سرویکس بدهند.

هرچند استفاده از ماده هایی همچون «کارمین» می توانند جهت تأیید (PROM) به کار روند. این اقدامات به علت تهاجمی بودن معمولاً کاربردی، برای تشخیص PROM به خصوص قبل هفته بیست و سوم (23) نخواهند داشت.

بررسی سیستم ادراری جنین (آناتومیک و عملکردی)

اگر علائمی از الیگوهیدرآمنیوس داشتیم و (PROM) هم مطرح نبود، نیاز به بررسی سونوگرافی آناتومی کلیوی و سیستم ادراری جنین است چرا که شایع ترین علل الیگوهیدرآمنیوس، مشکلات کلیوی و حالب ها است.

بررسی های سونوگرافیک باید شامل اندازه گیری طول های کلیوی، شکل و پارانشیم آن و ناحیه لگنچه های کلیوی و شکل مثانه باشد.

 آژنزی و فقدان دو طرفه کلیه های جنین باعث الیگوهیدرآمنیوس شدید می شود که بعد از هفته شانزدهم قابل تشخیص هستند.

 هرچند انسدادهای مسیر ادراری و یا کلیه های پلی کیستیک نیز دیرتر و در اواخر سه ماهه دوم قابل تشخیص اند و همین طور شدت الیگوهیدرآمنیوس در این مواقع کمتر نیز است.

 انسداد یک طرفه سیستم ادراری معمولاً باعث تغییر خاصی در حجم مایع آمنیوتیک نمی شود. همان طور که نقائص یک طرفه سیستم ادراری در همراهی با جنین های آنوپلوئید است، باید در این موارد آمنیوسنتز را حتماً انجام داد.

ارزیابی رشد جنین و عملکرد جفت

در مواقع نبود (PROM) باید ناکارآمدی و نقص سیستم ادراری- جفتی را در نبود مسائل نقائص سیستم ادراری در نظر داشت.

 الیگوهیدرآمنیوس می تواند ناشی از عملکرد وضعیت جفتی باشد در همراهی فشارخون مادری بالا، جداشدگی مزمن جفت و شرایط اتوایمیون مثل لوپوس و سندرم آنتی فسفولیپید باشد. در این موارد، رشد دور شکم جنین تأخیر دارد در نسبت به رشد سر جنین.

مقاومت بالای سیستم شریانی جفت هم در ناحیه شریان نافی دیده می شود که می توان از داپلر جهت تأیید آن استفاده کرد.

 شانس مرگ جنین هنگامی که بالا می رود که الیگوهیدرآمنیوس شدید در کنار (IUGR) رشد کم جنین و نوزاد حین تولد وجود داشته باشد.

بعد از هفته (32) در مواقع الیگوهیدرآمنیوس شدید و همراهی با محدودیت رشد جنینی باید زایمان را مد نظر داشت.

ارزیابی احتمال هایپوپلاژی ریوی

الیگوهیدرآمنیوس طول کشیده معمولاً نشانگر یک هایپوپلاری ریوی است. هرچند مکانیسم این اتفاق هنوز کاملاً مشخص نیست، عدم توانایی تنفسی جنینی، فقدان مایع ریوی به علت کاهش فشار آمنیوتیک و فشار ماده روی سینه جنین از عوامل مطرح شده هستند.

 نتیجه این اتفاق رشد ناکافی ریوی و عدم توانایی تنفس کافی بعد از تولد است. شانس هایپوپلازی ریوی در موقعی که الیگوهیدرآمنیوس شدید باشد در طی هفته های (20-16) حاملگی (یعنی زمان تکامل آلوئولار) بیشتر از زمان های دیگر است.

هرچند روش های متفاوتی جهت پیشگیری از وقوع هایپوپلازی ریوی معرفی شده هیچ کدام کرایتریاهای مشخصی برای تصمیم گیری بالینی که از دقت و حمایت کافی برخوردار باشد معرفی نکرده اند.

 اندازه گیری دور قفسه سینه، اندکس نسبت به دور سر به دور قفسه سینه، محاسبه ناحیه حدود ریوی و بررسی سه بعدی در مقاطع نازک ریه جنین و حجم آن نسبت به وزن جنین، از روش های پیشنهاد داده شده اند.

 هرچند در سیزده مطالعه ای که بررسی شده اند در جلوگیری از هایپوپلازی ریوی کشنده صورت گرفته، اندکس های دور قفسه سینه به دور شکم و پارامترهای دیگر، دقت محدودی در پیشگیری و پیش بینی هایپوپلازی ریوی داشته اند در موارد سه ماهه حیاتی به همراه پارگی زودرس ممبران ها، مواردی از مطالعات پیشنهاد احتیاط در پیش بینی مرگ و میر را داده اند.  

همه چیز درباره حجم غیر طبیعی مایع آمنیوتیک
همه چیز درباره حجم غیر طبیعی مایع آمنیوتیک

درمان

زایمان

هر چند نتیجه الیگوهیدرآمنیوس شده و طول کشیده در بهترین شرایط غیرقابل درمان اند ولی درجات کمتری از الیگوهیدرآمنیوس قابل دخالت کردن هستند.

داده ها نشان داده اند که بیشترین مقدار مرگ و میر پری ناتال (حول و حوش زایمان) در مواردی است که (AFI) کمتر از 5 سانتی متر و (MVP) در عمق حداقل 2 سانتی متر باشند.

 در این موارد، درمان حافظه کارانه و انتظاری به همراه آزمایش های حین حاملگی منجر به: بلع مکونیوم، دیسترس جنینی، آپگار با امتیاز پایین و حاملگی به صورت سزارین ختم شود.

 هرچند در حاملگی های زودتر از موقع (Preterm) به خصوص در قبل هفته (34) درمان های انتظاری می توانند در نظر گرفته شوند.

آمنیفو اینفیوژن

در زمان ترم، اینداکشن و تحریک زایمان در بیماران با الیگوهیدرآمنیوس شدید، شانس مرگ و میر حول و حوش زایمان با کاهش می دهد اما شانس ناموفق بودن ایندکشن و زایمان طول کشیده هم بالا می رود.

 در مطالعه ای نشان داده شد که در زنان، (PROM) و الیگوهیدرآمنیوس، تزریق و انفوزیون نرمال سالین از طریق سرویکس، می تواند شانس سزارین را کاهش و نتیجه نوزادی را بهبود بخشد، بدون اینکه شانس آندومتریت زایمانی را افزایش دهد.

 هرچند که مطالعه دیگر  هیچ تفاوتی در مقدار سزارین، PH شریان جنین، تجمع اکسی توسین، پنومونی نوزاد یا آندومتریت مادری نداشته است.

 آمنیوفیوژن پروفیلاکسی همراهی داشت با افزایش تب حین زایمان (با ریسک 95%). سایر عوارض در همراهی آمنیوفیوژن عبارت اند از: تورم بدون بازگشت رحم، افزایش انقباضات رحمی در حین انفوزیون و تئوری احتمال افزایش آمبولی های ناشی آمنیوتیک انفوزیون هستند.

روشن است که با توجه به بحث انجام شده راجع به تولید مایع آمنیوتیک و دفع آن، پلی هیدرآمنیوس نتیجه افزایش تولید یا کاهش دفع مایع است یا هر دو آنها با هم.

 از آنجایی که اندازه گیری سونوگرافیک مقدار تولید و دفع مایع آمنیوتیک در همه موارد خیلی ارزشمند نیست. لذا معاینه بالینی و علائم ناشی از افزایش مایع بالینی می توانند مورد استفاده بیشتری قرار گیرند.

با توجه به علل پاتوفیزیولوژیک ارتباط بین پلی هیدرآمنیوس و علائم بالینی ناشی از آن، اطلاعات کمی در دسترس است.

 ارتباط بین افزایش موارد پلی هیدرآمنیوس در موارد دیابت مادری که منجر می شود به هایپرگلایسمی جنین و افزایش دفع ادراری آن اثبات شده است.

 در موارد مشکلات آناتومیک مثل آترزی مری، فتق مادرزادی دیافراگماتیک، توده های قفسه سینه، بلع جنین مشکل دار شد.

با توجه به پلی هیدرآمنیوس در موارد نقص هایی سیستم عصبی مرکزی، مثل آنانسفالی و هولوپروزنسفالی، ایراد در تولید و افزایش پلی هیدرآمنیوس با توجه به نقص های CNS و عدم کنترل آن در بلع است.

شرایط جنین که مرتبط اند با کم خونی جنین، افزایش بارداری قلب یا نارسایی قلبی مادرزادی اکثراً منجر به پلی هیدرآمنیوس می شوند، مثل موارد انتقال از بین دوقلوها.

 (Rh) ایمنی زایی و عفونت با پاروویروس و یا خونریزی کشنده مادری- جنینی باعث افزایش مرگ و میر پری ناتال به میزان دو تا پنج برابر حالت های نرمال حاملگی می شود.

تشخیص

کرایتریاها و مشخصات متعددی جهت تشخیص پلی هیدرآمنیوس وجود دارند که نزدیک به (%2-5) از محدوده نرمال بالایی که توسط سونوگرافی (AVI) یا (MVP) در نظر گرفته می شود و در موارد الیگوهیدرآمنیوس حدود محدوده نرمال و غیرطبیعی حجم مایع آمنیوتیک با توجه به سن حاملگی  متغیر است و تغییر می کند.

 در سه ماهه سوم، این مرتبط است با (MVP) بالای (cm 7) یا (AFI) بالاتر از cm 21 (صدک 95ام).

یک روش دقیق تر این است که حدود (1- %2) بیماران در روش قبلی که محدود بوده تشخیص داده می شوند. روش بیشتر استفاده شده جهت پلی هیدرآمنیوس cm24 (AFI)، و یا (MVP) cm8 در نظر گرفته شود.

بررسی ها

سونوگرافی

بررسی جنین به روش سونوگرافی جهت نارسایی قلبی، کم خونی یا آنومالی های که باعث و نشانه بلع جنین هستند است.

1- افیوژن پریکارد، عملکرد بطنی ضعیف، نقص ساختاری قلبی

2- قله سیتولیک شریانی مغزی میانی بالای (5/1) از سقوط سن حاملگی

3- نقص های سیستم عصبی مرکزی، مالفورماسیون آرنولد – کیاری، هولوپروزنسفالی

4- توده ناحیه توراسیک، فتق دیافراگماتیک، نقص های ریوی، مافورماسیون سیستمیک آدنوماتوئید

5- انسدادهای مسیر گوارشی، آترزی دئودنوم، آترزی مری

6- علائم سنوگرافیک از آنوپلوئیدی

تست های آزمایشگاهی

در مواردی انجام شوند که:

1- سابقه دیابت یا دیابت بارداری مثبت باشد.

2- سابقه ایمن سازی (Rh)

3- عفونت های جنینی (مثل سرخک، توکوپلاسموز، CMV یا سیفلیس )

4- تالاسمی (به خصوص α تالاسمی)

5– Kleihaur – Betke

6- شک به استفاده از داروها و مواد مخدر که سم شناسی انجام شود.

آمنیوسنتز

در مواقع جهت کاریوتیپ جنین انجام شود.

عوارض

اتساع رحم می تواند باعث تعدادی از مشکلات انسدادی مسیر و ناحیه ژنیکولوژی شود مثل:

1- زایمان زودرس

2- PROM و پارگی پرده های زودرس

3- جابجایی جنین ناشی از افزایش قابلیت حرکت جنین

4- پرولاپس و انسداد طناب جفتی

5- افزایش نیاز به سزارین

6- افزایش خونریزی بعد از زایمان

7- مشکل تنفسی جهت مادر با توجه به افزایش فشار روی دیافراگم مادری

8- مرگ جنین

روش های درمانی

اثبات نشده است که هیچ روش خاصی که بتواند نتایج حاصله از پلی هیدرآمنیوس را در اکثر موارد، بهبود ببخشد.

وقتی علت زمینه ای قطعی مشخص شده باشد مثل دیابت یا واکنش های ایمنی، می توان بیماری زمینه ای را هدف درمانی قرار داد.

وقتی پلی هیدرآمنیوس به علت مشکل مادرزادی یا ایدئوپاتیک باشد. مونیتور و پیگیری سفت و سخت مادر و جنین توصیه می شود تا در صورت بروز عارضه دخالت کرد.

نکته مهم این است که بخش عمده ای از موارد پلی هیدرآمنیوس خفیف طی زمان خودبه خود برطرف می شوند.

اندازه گیری طول سرویکس جهت زایمان زودرس

از آنجایی که پلی هیدرآمنیوس با پارگی زودتر پرده ها و تولد زودرس همراه هست؛ اندازه گیری سریال و مکرر اندازه سرویکس می تواند علائم خطر را زودتر مشخص کند.

اندازه گیری سرویکس باید تحت شرایط خاص بالینی و سن حاملگی در نظر گرفته شود، ولی اندازه گیری سرویکس هر دو هفته از بین هفته های (24) تا (33) هفتگی می تواند راهنمای خوبی جهت نیاز بیمار به بستری و یا دریافت کورتیکو استروئیدها باشد.

مشاهده و پیدا کردن اندازه سرویکس کمتر از (cm 1/5 تا cm 2) در حال که فیبرونکتین مثبت با توجه به سن حاملگی کمتر از (34) هفتگی می تواند اندیکاسیون بستری بیمار و شیوع درمان با کورتیکو استروئیدها باشد.

مدیریت پروسه زایمان

اگر مشکل جنینی یا مادری وجود نداشته باشد؛ زایمان وقتی صورت می گیرد که ریه ها بالغ شده باشد، وقتی تصمیم به زایمان طبیعی گرفته شد باید مواظب بود تا بروز نوزاد به صورت ورتکس (vertex) باشد و گروه درمانی آمادگی لازم را داشته باشد.

 جهت اینکه به صورت ناگهانی اتفاقی همچون گیر افتادن یا تغییر موقعیت نوزاد یا گیر افتادن طناب جفتی و خونریزی های بعد زایمان اتفاق افتد.

کاستن از مایع آمنیوتیک

کاستن مایع آمنیوتیک به این صورت است که حجم های زیادی از مایع آمنیوتیک (بین ml 100 تا ml 1000) به صورت آمنیوسنتز می تواند در موارد مشکل کمک زیادی بکند.

 اندیکاسیون اصلی انجام کاستن مایع آمنیوتیک عبارت است از مواردی که مشکل تنفسی مادری پیش بیاید یا درد و انقباض شدید شکمی داشته باشد.

هرچند هیچ مطالعه وجد ندارد که تأثیر قطعی این کار را نشان بدهد، آمنیوسنتز و کاهش آمنیوتیک معمولاً در زمانی انجام می شود که در مراحل اول یا دوم سندرم انتقال بین دوقلوها هستیم معمولاً مقدار کاستن مایع آمنیوتیک تا زمانی است که (MVP) یا (AFI) به مقدار حد بالای محدوده طبیعی قرار بگیرند.

یک سوزن 1800 استریل در داخل حفره رحمی قرار داده می شود تحت هدایت سونوگرافی در یک ناحیه از مایع آمنیوتیک آزاد که متصل به ساکشن یا یک سه راهی وصل می شود تا با یک سرنگ بزرگ تر بتوان وصل شود و مایع خارج شود.

 مایع نهایتاً به مقدار یک لیتر طی (20) دقیقه خارج شود و هنگامی این کار تمام می شود که (AFI) به مقدار بالای حد طبیعی برسد.

عوارض این کار در (%5-1) موارد پیش می آید که مثل کوریوآمنیوتیت است همین طور عوارض دیگری مثل برادی کاردی جنین، دکولمان کردن جفت و پارگی زودرس پرده ها را شامل می شود.

ایندومتاسین

یک مهارکننده تولید پروستاگلاندین هاست که برون ده ادراری جنین را از طریق انقباض عروق کلیوی کاهش می دهد.

 یک عارضه جانبی مصرف آن، انقباض داکتوس آرتریوس (مجرای شریانی) نوزاد در جنین است. قبل از (30) هفتگی باید احتیاط کرد و روزانه توسط سونوگرافی فعالیت قلبی جنین بررسی شود در مواقعی که (IUGR) داریم یا در مواقعی که دوقلویی داریم و یکی از قل ها وزن کمتر از صدک دهم داشته باشد، استفاده از ایندومتاسین ممنوع است.

 دوزی که درمان را با آن شروع می کنیم mg 25 روزی سه مرتبه است که می تواند به روزی mg150 نیز برسد. (AFI) روزانه کنترل می شود و هنگامی که به حد بالایی از محدوده نرمال رسید درمان ختم شود.

پیگیری بیوفیزیکال جنین و حجم مایع آمنیوتیک

اکثر موارد پلی هیدر آمنیوس با بالا رفتن سن حاملگی جذب می شوند. تعداد موارد اندازه گیری حجم مایع آمنیوتیک وابسته به شرایط کلی و شکایت بیمار است.

 معمولاً هر دو تا سه هفته یکبار کفایت می کند. استفاده از تعداد حرکات جنینی از هفته بیست و هشتم (28) به صورت شبانه و بیوفیزیکال پروفایل تعدیل شده دوبار در هفته از هفته های (32) الی (34) انجام می شود.

خلاصه

پلی هیدر آمنیوس معمولاً بین (%5-1) حاملگی همراهی با مرگ و میر و یا عوارض پری ناتال دارد. آزمایش های کامل و بررسی های سونوگرافیک می توانند در پیدا کردن علت و کمک به پروسه درمانی کمک های فراوانی بکنند.
سعی ما در مطب دکتر مژگان کریمی متخصص زنان و زایمان و نازایی بر این است با ارائه خدمات درمانی و کنترلی بروز و پیشرفته آرامش را در دوران بارداری برایتان به ارمغان آوریم .

دکتر زنان

متخصص زنان و زایمان و نازایی دکتر مژگان کریمی

به منظور تعیین وقت و نوبت ویزیت در ساعت 15 الی 19 تماس بگیرید :

02122776295

09102410144

بخش های مفید سایت دکتر زنان میتوانید مطالعه کنید

آندومتریوز  پارگی زودرس کیسه آب زایمان بدون درد زایمان زودرس زایمان سزارین

زایمان طبیعی فیبروم رحمی کیست تخمدان

منبع : کتاب پروتکل های بیماری های پر خطر

logo-white-footer

دكتر مژگان كريمي جراح و متخصص زنان و زايمان و نازايي داراي بورد تخصصي از دانشگاه تهران با نمره عالي در حال حاضر با كوله باري از تجربيات حرفه اي در حال انجام خدمات به هموطنان عزيزم ميباشم و خدارا شاكرم.

آدرس مطب :
تهران - پاسداران - بوستان نهم - روبروی پلی کلینیک لبافی نژاد - پلاک 135

شماره تماس :
02122776295
09102410144

آدرس بیمارستان نیکان :
تهران - اقدسیه - ابتدای بلوار ارتش - ورودی اراج - خیابان 22 بهمن - بیمارستان نیکان
روزهای کاری
دوشنبه ها ساعت 16 تا 14
چهارشنبه ها ساعت 12 تا 14

شماره تماس :
29129

همچنین برای ویزیت در درمانگاه بیمارستان رسالت صبح های شنبه یک شنبه سه شنبه و چهارشنبه از ساعت 10 تا 12 میتوانید مراجعه کنید .

کلیه حقوق این قالب برای دکتر زنان محفوظ می باشد.